Standardy kodu dwuwymiarowego
Rozwój technik odczytu kodów kreskowych oraz dążenie do zawarcia w kodzie maksymalnie dużej ilości informacji (zwiększenia jego gęstości) zaowocowało powstaniem nowego ich rodzaju - kodów dwuwymiarowych. Przykładem może być opracowany w 1990 roku przez firmę Symbol Technologies kod PDF 417 składający się z 3-90 rzędów znaków i mogący zakodować do 925 słów. Nie jest więc przesadzoną jego nazwa. PDF (Portable Data File) - oznacza podręczny plik danych. Wprawdzie kody dwuwymiarowe nie są jeszcze tak powszechne jak zwykłe, jednowymiarowe, ale szerokie możliwości ich zastosowania (np. w laboratoriach medycznych, transporcie itp.) pozwalają przewidzieć, że w niedługim czasie znacznie się one spopularyzują. W chwili obecnej najbardziej znane kody dwuwymiarowe to:
Code 49
Kod ten został opracowany przez firmę Intermec do znakowania małych przedmiotów. Kod składa się z 2 do 8 rzędów "typowych" kodów kreskowych. Podstawowe cechy:
Został opracowany w 1990 r. przez firmę Symbol Technologies.
Dane przedstawione są w postaci tzw. słów kodowych, każde ze słów zawiera 4 ciemne kreski wśród 17 modułów, z których jest zbudowane. Można utworzyć 10480 różnych słów.
Dzięki PDF 417 uzyskujemy dużą gęstość zapisu danych - większą niż w kodach liniowych i piętrowych.
Podstawowe cechy:
Został opracowany przez firmę International Data Matrix w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych. Składa się z kwadratowych modułów ułożonych wewnątrz wzorca wyszukiwania stanowiącego obwód symbolu. Stosowane są dwa rodzaje kodów DataMatrix: ECC 00-140 i ECC200.
Podstawowe cechy:
- Code 49 - piętrowy kod kreskowy - zbliżony bardziej to kodów jednowymiarowych niż dwuwymiarowych
- Code PDF 417
- DataMatrix
Code 49
Kod ten został opracowany przez firmę Intermec do znakowania małych przedmiotów. Kod składa się z 2 do 8 rzędów "typowych" kodów kreskowych. Podstawowe cechy:
- w kodzie można zawrzeć 128 znaków ASCII z tym, że tylko 49 jest reprezentowanych bezpośrednio, pozostałe osiągane są jako kombinacje odpowiednich symboli bezpośrednich i symboli specjalnych
- każda linia posiada swój własny znak kontrolny
- poziomy kodu oddzielone są pojedyncza poziomą kreską
- każdy rząd zawiera 4 słowa dwuznakowe
- każde słowo zbudowane jest z 16 modułów
- kazdy wiersz posiada informacje o swoim numerze dlatego wiersze można odczytywać w dowolnej kolejności; czytnik nie prześle znaków do komputera dopóki nie odczyta wszystkich wierszy
Został opracowany w 1990 r. przez firmę Symbol Technologies.
Dane przedstawione są w postaci tzw. słów kodowych, każde ze słów zawiera 4 ciemne kreski wśród 17 modułów, z których jest zbudowane. Można utworzyć 10480 różnych słów.
Dzięki PDF 417 uzyskujemy dużą gęstość zapisu danych - większą niż w kodach liniowych i piętrowych.
Podstawowe cechy:
- w kodzie można zawrzeć 256 znaków ASCII II występujących w trzech podstawowych zbiorach, każdy zbiór zawiera 929 znaków (słów kodowych), o różnych wzorach jasnych i ciemnych kresek, każdy sąsiedni rząd w symbolu kodowany jest przy pomocy innego zestawu znaków, umożliwia to rozróżnienie rzędów przez skaner
- doskonała korekcja błędów - nawet do 50 % uszkodzonego kodu (przy wykorzystaniu 9 stopni zabezpieczeń)
- trzy tryby upakowania danych
- zawiera znak start, lewy wskaźnik rzędu, słowa kodujące dane, prawy wskaźnik rzędu i znak stop
- symbol może zawierać od 3 do 90 rzędów znaków, w każdym można umieścić od 1 do 30 słów kodowych
- PDF 417 może mieścić ponad 1100 bajtów informacji, 1800 znaków ASCII lub 2700 cyfr
- kod ciągły, modularny
Został opracowany przez firmę International Data Matrix w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych. Składa się z kwadratowych modułów ułożonych wewnątrz wzorca wyszukiwania stanowiącego obwód symbolu. Stosowane są dwa rodzaje kodów DataMatrix: ECC 00-140 i ECC200.
Podstawowe cechy:
- w kodzie tym można zawrzeć pełny, rozszerzony zestaw znaków ASCII, kod ECC200 umożliwia również zakodowanie znaków alfabetu arabskiego, greckiego, hebrajskiego i cyrylicy
- sześć schematów kodowania dobieranych w taki sposób, aby powstający z danych kod był jak najmniejszy (wybierany jest jeden optymalny kod)
- cztery poziomy korygowania błędów, możliwe również tylko wykrywanie błędów
- w ECC 200 do korekcji błędów wykorzystuje się konstrukcję symbolu oraz specjalne korygujące słowa kodowe
- kod matrycowy, modularny
- rolę kreski znanej ze zwykłych kodów pełni tu komórka w kształcie kwadratu
- kody ECC 000-140 mają nieparzystą liczbę rzędów i kolumn, prawy górny róg kodu jest zawsze ciemny
- kody ECC 200 mają parzysta liczbę rzędów i kolumn, prawy górny róg kodu jest zawsze jasny
- w ECC 200 można zakodować do 2335 znaków alfanumerycznych, 1556 znaków ośmiobitowych lub 3116 znaków numerycznych
- w ECC 200 można łączyć do 16 kodów w jeden komunikat
